در رهگذر همین تحویل سال مطمئن شدم که خواندن «ربنا» نیازمند تسلط بر
آیات الهی است، به عبارتی باید قاری قرآن بود تا «ربنا» را آنچنان که
شایسته است، خواند. از همین رو است که بارها گفتهام اگر اشعار فارسی با
معنا و مضمون «ربنا» گفته شود با جان و دل برای هموطنان و همه مردم جهان می
خوانم. اما چرا در کاری که نمی دانم و بلد نیستم باید دخالتی داشته باشم؟
بسیاری
میگویند چرا «ربنا» را نمیخوانی که در پاسخ آنها می گویم که من زبان
فارسی را می خوانم که اگر آوای خوشی دارد از لطف حضرت پروردگار است با این
همه اگر میتوانستم که «ربنا» را بخوانم باز هم این کار را نمیکردم! آقای
شجریان از آنجا که خود قاری قرآن بودهاند، «ربنا» را آنچنان خوب
خواندهاند و حق مطلب را ادا کردهاند که دیکر نیازی به نسخه دوم نیست،با
این حال چرا باید دنبال دیگرانی باشیم تا این قطعه دلنشین را بازخوانی
کنند؟ چرا از داشته هایمان بهره نمیبریم؟
اگر آقای شجریان راضی به پخش این قطعه از صداوسیما نیست ـ که هست ـ می توانیم به شکلی دیگر روزهای رمضانی خود را با این نوای ماندگار افطار کنیم؛ امروز دیگر لوح فشرده «ربنا» در خانه همه مردم پیدا میشود و گوشیهای تلفن همراه نیز این قطعه شنیدنی را میزبانی میکند...
اگرچه باید گفت آیاتی که آقای شجریان خواندهاند سالهاست در تاروپود زندگی مردم ریشه دوانده و صداوسیما نیز بهتر است به جای جایگزینی، «اولین نسخه و نسخه اول» را پخش کند.
فکر و اندیشه هنرمند در اثر او جاری است و این نوای «ربنا» از عمق اعتقادات شجریان بر جان و دل مردم مسلمان مینشیند فارغ از رای و نظر سیاسی امروز او...
به قطعیت میتوان گفت «ربنا» دیگر در کائنات منتشر شده است و به هیچوجه در بند پخش از رسانه ها نیست اما چه بهتر که شائبهها را برطرف کنیم و دامن هنر را به سیاست آغشته نکنیم...
علیرضا افتخاری
