سفرهای کاری و تفریحی که تنها هستم ، همیشه به خلوتی ناب و دلفریب تبدیل میشود . جایی میشود که درآن میتوان نفس کشید ، به خود رسید و درخود نظر فکند . آنجا میشود که روح را مرمت کرد و از نگرانیهایش و از دغدغه هایش پرس و جو کرد . شاید خودخواهی باشد اما باید به خود رسید تا از خود گذشت . وقتی خودت نیستی وقتی خودت خرابی و بیمار چگونه تیمار مریضی را میکنی ؟ چگونه خالصانه برای دیگری میمانی ؟ چگونه حتی خودت را برای خدایت میخواهی ؟
از خستگیهای تهران که بدر میروم به آسمان هر آن کجا ، به زلالی تنهایی رودی میمانم که به دریا میرسد
آری باز به خود میرسم ، به خود و خدای ...
