صبر کن حافظ به سختی ...

ساقیا برخیز و در ده جام را                خاک بر سر کن غم ایام را
ساغر می بر کفم نه تا ز بر                برکشم این دلق ازرق فام را

گر چه بد نامیست نزد عاقلان             ما نمیخواهیم ننگ و نام را
باده درده چند ازین باد غرور               خاک بر سر نفس نا فرجام را

دود آه سینه نالان من                       سوخت این افسردگان خام را
محرم راز دل شیدای خود                   کس نمی بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوشست           کز دلم یکباره برد آرام را
ننگرد دیگر به سرو اندر چمن              هر که دید آن سرو سیم اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب     عاقبت روزی بیابی کام را

خوشا شعر حافظ که هر غزلش حکمتیست و عبرتی .

الهی!

مران کسی را که خود خواندی...
ظاهر مکن جرمی را که پوشاندی...

کریما!میان ما و تو داور تویی...
آن کن که سزاوار آنی نه آنچنان که سزاوار ماست...

الهی!
مرکب وا ایستاد و عمرم بفرسود...
همراهان برفتند و این بیچاره را جز حیرت نیفزود....

الهی!
اگر خامم پخته ام کن...
و اگر پخته ام سوخته ام کن...