صبح با همسرم بحثی را آغاز کردیم که ادامه کلامی بود که دیروز بین من و عموی بزرگوارم گذشت ... باید به اتمام میرسید اما چونان گذشته " ناگهان چه زود دیر میشود " پای در راه محل کار بود...

 از رضای خدا صحبت بود و چگونگی اش ...

میگفتیم اگر ما کاری را برای رضای خدا انجام میدهیم چرا اعلام کنیم ؟ چرا بگوییم : ای آقا ، این کار رو من برای رضای خدا انجام داده ام ! آیا این جز ریا چیز دیگری میتواند باشد !؟ آیا ریا جز این است که ما فعلی را منتسب به ذات اقدس بکنیم و در دل سودای دیگری داشته باشیم ؟ و آیا ریا جز ضایع کردن اجر کار در بارگاه الهی ثمره دیگری دارد ؟ شریک کردن دیگری در اجر کاری که متعلق به ذات اقدس اله است ؟!

اگر ما کودکی را سرپرستی میکنیم ، چرا به دیگران بگوییم در راه رضای خدا من این کودک را سرپرستی میکنم ؟ آیا رضای خدا جز در آرامش و احساس شخصیت آن کودک است ؟! آیا رضای خدا جز در کنار مردیست که با هر مشقت و سختی برای همسر و فرزندانش روزی حلال و طیب تهیه میکند و به آنان عشق میورزد ؟ آیا رضای خدا جز در کنار فرزندیست که عاشقانه و محترمانه از والدین پیر و ناتوانش نگهداری میکند ؟ آیا رضای خدا جز در کنار کارمندیست که از زمان کارش برای کارهای شخصی نمیزند ؟ و آیا ریا این نیست که مدرسه و مسجدی بنا کنیم و نام و نشان خود بر سر در آن زنیم !

پیرمردی را به یاد آوریم که شبانه و مخفیانه کولباری از آذوقه بر دوش بر در خانه مسکینان میرفت و ناشناس گرسنگان را سیر ، دردمندان را مرهم و یتیمان را نوازش میکرد و تا زمان شهادتش هیچ یک از اهالی کوفه نفهمیدند علی(ع) است که دست نوازش بر سر یتیمانشان میکشد و گرسنگان دردمند را تیمار میکند .

آیا ما پیرو آن امام هستیم !؟بین واقعیت ما و حقیقت الهی چقدر فاصله است؟ و چقدر دوست داریم دوست داشتنی و محترم نزد مردم باشیم ؟ اما به احترامی جاودانی نزد خداوند مهربانمان فکر هم نمیکنیم ! دیدگان مردم از نظر الهی برای ما مهم تر ومغتنم تر است . کداممان لذت نمیبریم از اینکه مردم ما را نیکوکار ، خیر ، مهربان و بزرگوار بشناسند و برای رسیدن به این لذت حاضریم چه کارها بکنیم ، چه بحثها که پیش نمیکشیم ،چه تدبیرها که نمیکنیم !

اما برای جلب نظر خدا چه میکنیم  ؟آیا برای او هم تدبیر میکنیم ؟ یا حتی می اندیشیم ؟! به خداوندیش که نه !  چرا که ما هنوز مشرکیم . شرکی خفی اما غلیظ ! باید و باشد که بیشتر بیاندیشیم !