میدانیم که روزهای سخت را مردمان سخت نصیب است . در این روزها که من در پی یافتن بیماریم هستم ، دو رخداد همزمان مرا به فکر و تامل واداشته . مادر دو تن از همکاران عزیز و سختکوشمان هر دو در بستر بیماریند . بیماری ناگهان می آید . بیماری ناگهانی می آید . فرصت تامل و تدبر به انسان نمی دهد . فرصت فکر کردن و تنظیم وقت هم . مادران و پدران سرمایه هایی هستند گران . گران و نایاب .می اندیشم یک انسان مگر چند پدر و مادر دارد که در لحظات زندگی از یاد آنان غافل شود . مگر چقدر عشق در نهاد عاشق یک مادر به ودیعه نهاده که نادیده گرفته شود . این تذکر به همه فرزندانیست که روزها از یاد مادران و پدران و پیران خانواده غافلند و روزی به خود می آیند که ...
مادر و پدرم همینجا در همین چهارچوب قلم شکسته وب ، در همین آینه شیشه ای دلم دستانتان پرمهرتان را و پیشانی چین چین زیبایتان را که خط و خطوط زحمات من بر آن نقش بسته میبوسم و همیشه دعا میکنم سایه مهرتان بر سر ما کودکان ابدی شما مستدام باشد . اعتراف میکنم هر چه کنم نمی توانم گوشه ای از دل نگرانی های شما را حتی راجع به سرفه ای جبران کنم ، چه رسد ادعای ادای تکلیف کردن . حلالم کنید و دعا .
همین حوالی ،
همین حوالی حال،
همیشه با تو خواهم گفت
همیشه با تو خواهم خواند
